CADA QUEN O SEU ARROALLO - TEATRO

Dicía hai pouco un actor que o PP subira o IVE do teatro porque a Dereita ten medo da cultura, pois sabe que a xente culta non se deixa manipular?

Si?... De verdade?

Medo do teatro, un espectáculo de minorías que desde hai décadas pena por sobrevivir e que en parte o fai grazas ás subvencións?  Que ten pouquiño público, e dese público a maioría só vai ver comedias musicais e comedias comerciais?

Alguén imaxina un goberno de calquera parte do mundo reunindo o seu gabinete de crise para dicir:

«Temos que subirlle o IVE ao teatro a todo correr porque aí pódenos estoupar unha revolución en calquera momento?»

En canto á brincadeira de que a xente culta non se deixa manipular, só hai que botar un ollo a algunhas das cousas que a xente culta publica nas redes sociais durante determinados acontecementos para fartarse de rir.

CADA QUEN O SEU ARROALLO - FOTÓGRAFOS

Comentaba un fotógrafo de prensa que esta é a hora dos reporteiros gráficos, porque nunha época na que abundan as papelicadas, só eles, coas súas fotos, poden amosar a realidade dos feitos.

Si?... De verdade?

Unha foto para amosar a realidade dos feitos, hoxe, que chega con sentarse dez minutos diante dun computador para engadirlle ou quitarlle persoas a unha fotografía, e quen di persoas di cadáveres, animais ou o que a un lle pete. Hoxe que se pode cambiar doadamente o fondo dunha foto e converter unha praia nun deserto ou unha rúa de Vigo nunha de Gaza?

É agora o momento de crer na fotos, cando a maioría das manipulacións se fan precisamente con fotografías trampeadas ou que non pertencen ao contexto co que se vencellan?

Podería aducirse que o prestixio do reporteiro aboa a veracidade da foto, mais quen lle garante ao receptor que a foto que ve é a mesma que quitou o reporteiro e que non foi logo photoshopeada?

Nunca a frase «vino cos meus propios ollos» tivo menos valor que hoxe.

AGARDAR SEN ESPERAR

No vello galego aldeán facíase, igual que en francés ou inglés, a diferenza entre esperar (ter esperanza de...) e agardar (facer tempo até ou para...). Consecuentemente, dicíase: agardo o mañá sen esperar nada del, mais non: espero o mañá sen agardar nada del. Espero que veñades á festa mais: agardade por min; agarda até mañá; hai que agardar a que chova; agarda que te agardarás, agardar os sete agardares; agardar a súa.

 

Pola influencia do español, esperar foi chapando o territorio de agardar e diminuíndo o seu uso. Así chegaron os espera pola túa irmá; hai que esperar a que pare de chover, etc.

Converter esperar en sinónimo de agardar constitúe un empobrecemento (máis) do galego. 

GALEGO CHULAPO

Ademais de importar de Madrid coronavirus por xunto, Galicia tamén está a incorporar sen présa pero sen apouso o leísmo madrideiro.

Nunha mesma tarde, tres mostras:

Un cronista deportivo di na televisión que un futbolista non lle pasou o balón a outro
... porque non LLE viu a tempo.

Dous homes parolan na rúa dun terceiro, e din que o fillo deste
... marchou da casa sen avisarLLE.

Na radio falan duns grupos musicais e contan que Vigo
... foi a cidade que LLES acolleu por primeira vez.

Está a abrollar o galego chulapo.

A PRAIA MANOLITA

Panorámica da fermosa praia Manolita, en Coristanco.

Esta praia fluvial –a auga que se ve é da laga do Secundino, que recolle as chuvias do outono á primavera para as regas do verán–, é a máis peculiar de Galicia por varios motivos.

Primeiro, evidentemente, pola súa vexetación tropical, composta de mangleiros, palmeiras e coqueiros. 

Isto débese a unha casualidade. Resulta que cando a praia estaba en proxecto, a secretaria do concello de Coristanco viu en Amazon unha oferta de microclimas de ocasión, e decidiron comprar un microclima tropical para aplicar nos trescentos cincuenta metros que mide a praia. Grazas a ese microclima, a flora tropical medra sen problema e mesmo se ten visto por alí algún chimpancé cunha camiseta da orquestra París-Noia.

A segunda peculiaridade excepcional desta praia é a area. 

Trátase de area sintética composta de polímeros revestidos de nailon-seda. Un tipo de nailon suave, de tacto agradábel e, o que a xente aprecia máis, altamente erotizante. Deitarse alí, sentir a caricia da area no coiro e que o sangue comece a ferver, o sistema linfático a zumegar e os miolos a rebulir, é todo un. 

A terceira peculiaridade da praia Manolita é que, caso único en Galicia, só está aberta no inverno. 

Os dous primeiros anos abriuse no verán, o que provocou unha enxurrada de turistas; obviamente de turistas de verán, que son os que se acostuma a atopar no verán debido ao simplismo da sociedade, demostrado hai anos mediante a coñecida ecuación matemática de Constantinovski.

Para fuxir dese azoute universal, o concello decidiu suprimir toda a publicidade e toda mención escrita ou gráfica á praia Manolita, mesmo no sitio internet do propio concello –de feito hoxe, nin nas guías de turismo máis detalladas aparece–, e abrila só de decembro a primeiros de marzo, aproveitando o seu microclima tropical. Desta maneira atráese turismo de inverno, moi diferente do de verán. Entre o turismo de inverno e o de verán hai a mesma diferenza que entre un aristócrata inglés educado en altas escolas e unha chusma de cabreiros alcolizados. Explícoo eufemisticamente para non ferir a ninguén. 

Co fin de empecer que os turistas de estío profanen a praia Manolita, o concello retira toda a area ao chegar o mes de marzo e aproveita a veiga para sementar patacas, como se pode ver na foto inferior. De aí que os turistas de verán marchen convencidos de que a praia Manolita é unha lenda urbana.

 

_________
INFORMACIÓN COMPLEMENTARIA: A praia Manolita de Coristanco está aberta do primeiro venres de decembro ao primeiro domingo de marzo. Cómpre autorización para acceder a ela.

O outono pasado, unha revista francesa de viaxes adicoulle un artigo a esta praia baixo o título Lorsque le paradis s’appelle Manolita, que outro día reproducirei.