GABANZAS ENVELENADAS

 

Resposta dun mediático crítico francés ao preguntarlle a súa opinión sobre un escritor conterráneo:

É o mellor vendedor de libros de Francia.

INFORMACIÓN BÉLICA

Cando un xornalista emprega unha terminoloxía sectaria para contar un conflito bélico, non está a vender información senón propaganda.

TEIMA COMPARATIVA

Escribía o humorista Pierre Dac que debemos desconfiar dos restaurantes que na porta anuncian: «Aquí cómese como na casa». Para comer como na casa, opinaba el, non fai falla andar saíndo a gastar os cartos fóra.

Lembrei a frase lendo o texto de promoción dunha novela publicada recentemente, onde se nos di, para gabar o estilo do autor, que nel se aprecian as pegadas de tres ou catro grandes novelistas do século vinte.

Para ler unha prosa que lembra a de Saul Bellow, mellor prescindir de intermediarios e gastar a pasta directamente nunha novela de Bellow, autor interesante, sobre todo se un sente curiosidade polas vicisitudes da vida dos xudeus emigrados a Norteamérica na primeira metade do século vinte procedentes de Europa.

A BANALIZACIÓN DO NAZISMO

Hai una banalización da linguaxe que provén da publicidade, do xornalismo e da necesidade de recorrer ao adxectivo extremo ou ao dramatismo para facerse ouvir nunha sociedade onde os reclamos de atención forman unha fraga mesta e caótica.

Nazi e nazismo (sempre en abreviatura para camuflar as connotacións ideolóxicas do nome completo) son dúas palabras que se encontran nesa fase de banalización e que se empregan para calquera trivialidade, desde un xefe esixente á conduta de catro membros dun partido.

Esta tarde cadroume de ver dous artigos nos que os autores empregan eses vocábulos falando da inmigración nos Estados Unidos.

O primeiro afirma que a actuación de Trump nese asunto é propia do nazismo. 
 
Conviría lembrar que os nazis detiñan persoas nos seus lares dos Países Baixos, de Bélxica, de Francia, da Alemaña, de Austria, de Polonia e doutros países, para subilas CONTRA A SÚA VONTADE a un tren e conducilas a campos de exterminio.

No caso dos americanos a situación é xustamente a contraria: unhas persoas deixan a súa casa co fin de subirse VOLUNTARIAMENTE a un tren, malia que o responsábel lles notifique que ese tren non acepta viaxeiros e que montar á forza supón un perigo que pode ter consecuencias fatídicas. Polo tanto, nada que ver coa situación anterior.

Para o segundo autor, os centros de internamento nos que os americanos pechan os inmigrantes ilegais, son auténticos campos de concentración nazis.

Tamén aquí conviría lembrar que a ameaza que pendía sobre os prisioneiros dos campos nazis non era a de seren expulsados e devoltos aos seus países de orixe, o cal sería motivo de festa para eles, senón a morte, pois para a gran maioría as posibilidades de saíren de alí con vida estaban entre cero e ningunha. 

Outra mostra de nazismo que o autor ve nos EUA, seguindo a unha congresista americana, é que os nenos dos inmigrantes clandestinos son arredados dos seus pais. 

Esta comparación ten algo de noxenta. Nos campos nazis, os nenos eran afastados dos pais debido a que os menores de idade, ao non seren aproveitábeis para o traballo, eran inmediatamente gaseados e queimados nos fornos. Comparar unha situación con outra non é esaxerado, é indecente.

Os acontecementos dos Estados Unidos pódense analizar con dureza sen necesidade de recorrer a comparacións absurdas (en realidade, os dous artigos aos que me refiro non eran análises senón anatemas).

Esta banalización da linguaxe forma parte da moda. Como alguén dicía hai pouco: Antes, unha catástrofe era un terremoto ou unha enxurrada con máis de cen mortos. Hoxe, unha catástrofe e quedarte sen batería no móbil. A ese extremo de frivolidade chegamos.

E FALANDO DE ROBESPIERRE...

... Quero lembrar aquí a prodixiosa interpretación que o actor franco-polonés Andrzej Seweryn fixo da personaxe na serie televisiva de finais dos anos oitenta, La Révolution française, dividida en dúas partes, Les Années lumière e Les Années terribles, dirixidas respectivamente por Robert Enrico e Richard T. Heffron.  Un traballo maxistral o de Seweryn que paga a pena rever.

GALICIA DESDE FÓRA

A RFI (Radio France International) informaba o outro día de que o domingo se celebrarían eleccións en España, concretamente 
«... no país Vasco-español, unha rexión industrial, e en Galicia, unha rexión de modestos pescadores e de labregos».
Para a RFI estamos logo, a xulgar pola súa adxectivación, entre a estampa decimonónica e a terceiromundista.

GLENNZ JONES