DIA INTERNACIONAL DA MULHER

Penso nas suecas e suas tetas,
Penso em Silvia Saint e sua buceta incrivelmente bem desenhada – mesmo com
tantos e tão grandes caralhos que a freqüentam.
Penso que há bucetas esculpidas por mãos de anjos.
Penso se a mulher merece um dia,
ou melhor, se toda mulher do mundo merece um dia.
Tanta mulher ruim, tanta mulher nojenta, tanta mulher vampira querendo seu sangue pra troféu.
No restaurante onde almoço eles dão flores para cada fêmea da espécie,
Na televisão, grandes empresas internacionais mostram comercias de exaltação à mulher,
Na agência de telemarketing, cada uma ganhou um cartão e uma pequena barra de chocolate.
Todos os cartões diziam: VOCÊ É ÚNICA.
Penso nas mulheres que tive e nas que quis ter.
Uma ou duas que sobrevivem. Três se eu for generoso com os meus critérios.
Mas eu não sou generoso.
Eu sou chato, eu sou exigente e mesquinho. Não sou, definitivamente, o cara divertido que elas gostam.
Nem bonito eu sou. Sou gordo, sou suarento, sou possessivo e dado à ataques de loucura.
Bebo demais, fumo demais e desejo demais as coisas impossíveis.
Lembro que esse dia existe porque mulheres foram torradas dentro de uma fábrica
–queriam seus direitos, reclamavam por justiça e foram incendiadas por um patrão que deveria ser gordo e suarento como eu sou.
Mas eu jamais poria fogo em mulheres

e também jamais criaria uma data pra todas elas.
Todas elas não me interessam e nunca me interessaram.
Talvez um dia eu compre uma rosa, um chocolate e um cartão.
Talvez eu escreva VOCÊ É ÚNICA com meu próprio punho.
Talvez isso até ocorra num dia 8 de Março. Talvez não.
Talvez, nesse dia, eu tenha descoberto a minha melhor companhia
ou talvez, quem sabe, eu tenha virado um empresário
e aberto uma fábrica de tecidos
em alguma cidade pobre da América do Sul.


FMAATZ
-
(Mais textos do autor em: http://www.meudoceumbigosujo.blogspot.com/)

POR TI


Por ti
que te queimas
na soedade
digo todo o que calo.
Por ti
que baixas cando terías
que subir
río todo o que choro.
Por ti
que te encerras
no teu cárcere
de frialdade
soño todo o que ignoro.
Por ti
que vives a tua morte
con indiferencia
escribo todo o que borro.


María Xosé Viña Queixo

MARTÍN COUTINHO E A RELATIVIDADE DO TEMPO

Nun traballo sobre literatura galega infantil e xuvenil, a autora, Montse Pena Presas, ao datar o comezo da produción de literatura xuvenil en Galicia, escribe este paradoxal comentario:

Un ano antes, tal e como indicamos no epígrafe anterior, vería a luz Martín Coutinho en busca do sol, «sen dúbida a primeira novela de aventuras para un público xuvenil que se escribe en galego», como nos di a súa contracapa. Porén, o feito de que fose editada en Barcelona propiciou un grande descoñecemento dunha novela que, de ser tirada do prelo no país, non tería pasado tan desapercibida. Por este motivo, e a pesar de recoñecérmoslle o seu carácter inaugural, propoñemos 1985 como data da novela para a mocidade en Galicia.

Por que, se algo comezou en 1984, tal como indicamos no epígrafe anterior, a señora Pena propón como data de inicio 1985?... Porque o tempo é relativo?... Porque as novelas galegas editadas fóra de Galicia pertencen a unha dimensión cósmico-temporal non equiparábel?... Ou, simplemente, porque llo pide o corpo, e o corpo
–particularmente o feminino– ten os seus propios períodos?

O INFORME DO EMPREGADO MENDES


«Colección de relatos escritos nun moi elaborado e rico galego (no que non faltan licencias seguramente discutibles). Son, logo, todos eles contos de gran alento literario».

«As dúas historias de Bana Nnagú, inclúen un personaxe realmente orixinal e un uso do fantástico ao servizo dun humor, baseado no absurdo ou no inagardado, que me lembra algúns contos Zen (una tradición esta á que si resulta novidoso recorrer no noso contexto literario)».

I.E.X
_____

«Este Informe do empregado Mendes posúe unha lectura adulta tan fascinante como a dun cativo. Cun engadido, lonxe de referirnos á posibilidade de proxectar unha lectura adulta de contos para nenos, aquí a lectura adulta está tan presente como a infantil. Poucos, moi poucos e escollidos títulos deste xénero, fan gala dunha maxia tal».


X.M. Eyré - A NOSA TERRA

_____

Un dos deseños de Fernando Llorente que ilustran o libro.

UN PEQUENO FAVOR / FURAFOLLAS


Aos vinte e cinco anos da estrea de Un pequeno favor, feita en Barcelona polo grupo Terceiro Andar –coas interpretacións de Anxo Baranga, Mercedes García e Manolo García, quen morrería meses máis tarde con apenas vinte anos–, e despois dalgunha que outra posta en escena por rapaces de institutos galegos, o grupo Furafollas representou novamente esta peza de humor negro que no programa de man anunciaban como:

Unha historia de humor perverso, surrealista, absurda que bebe do teatro de Ionesco. Unha comedia delirante, esperpéntica, crítica e rupturista, non apta para nenos pequenos nin para cristiáns practicantes

Unha peza aceda, con chiscadelas ao cine negro, á mediática figura do psycho killer, aos clásicos do suspense e mesmo aos asasinatos entre veciños. Unha perfecta pescuda do crime imperfecto na que nada escapa da sátira demoledora que nos propón o seu autor.


Respecto do texto orixinal, a montaxe de Furafollas mantén as escenas das dúas personaxes masculinas, anteponlles un prólogo multimedia e suprime as da personaxe feminina (e con ela o desenlace da obra textual), producindo o que unha repórter definiu como «final forzado».


(Foto: Manolo García na versión de 1983)